Archieven

Begin pagina is a post from waarhangenzeuit.

Groetjes Geertina&Rene.

de laatste selectie foto’s zijn in het fotoalbum geplaatst. is a post from waarhangenzeuit.

We kunnen terug kijken op een fantastische reis die ons nog lang zal heugen.Al is het alleen maar omdat we zoveel foto’s en film hebben (drie dvd schijfjes), waar we nog wel even mee bezig zijn om dat allemaal te verwerken.Deze reis hebben we gemaakt met Sawadee Reizen en we waren ook supertevreden met onze reisbegeleider Miko, die ontzettend veel voor ons heeft gedaan en ook heel veel wist over de landen. We hebben ook erg veel genoten van jullie reacties en we hopen dan ook dat jullie het ook leuk vonden, in ieder geval aan de reacties te merken wel. Als we het fotoboek en de film klaar hebben zijn jullie van harte welkom om langs te komen (langs is trouwens niet genoeg, we hebben wel een paar uur nodig om het allemaal te laten zien). We zullen nog foto’s op deze site zetten,maar dat doen we vandaag of morgen nog. Bedankt voor het lezen!

het aller allerlaatste verslag is a post from waarhangenzeuit.

geselecteerd als gefixeerd bericht is a post from waarhangenzeuit.

De volgende ochtend vertrokken we 6 uur naar San Jose, naar het vliegveld. Onderweg hebben we ergens ontbeten en terwijl wij daar in de warmte zaten, stond er in het midden van de vloer…een kerstboom! Helemaal opgetuigd! Dat is dan wel een beetje gek als er een palmboom bij in de buurt staat en het bloedwarm is. Na het ontbijt zijn we in een keer doorgereden naar san Jose,na een stop voor een wc. We waren mooi op tijd en toen hoorden we bij de incheckbalie dat onze vlucht met een uur vertraagd was!! Dat hield dus in dat we nu maar heel weinig overstap tijd hadden.De steward zei al dat we in Houston zouden moeten overnachten. Daar zaten we niet echt op te wachten, al had ik het persoonlijk niet zo’n grote ramp gevonden, aangezien wij wisten in wat voor hotel we zouden komen! maar goed,we zouden wel gaan proberen, de vlucht te halen. We kwamen aan in Houston en we hebben als een gek gerend. wij zaten redelijk vooraan in het vliegtuig, vergeleken bij de rest, maar toch kwamen we bijna als laatsten weer aan in de gate.Want wat gebeurde er, er kwam bij de security een secreet aan lopen, die dacht dat ze daar de baas was(misschien was dat wel zo, ze had in ieder geval wel de grootste bek en de grootste kont).Wij waren volgens haar aan het voorkruipen. Dat was niet zo, althans de mensen in de rij vonden het allemaal prima,maar zij niet hoor! BEHIND THE LINE!!! Schreeuwde ze ons toe. Miko werd heel pissig en daarop die trut ook,waardoor het nog erger werd. Opeens zagen we anderen van de groep onder de lijnen door kruipen. Wij dachten, dat kunnnen wij ook, maar we werden natuurlijk in de gaten gehouden door die rotgriet en we konden we weer een aantal stappen achteruit doen. Toen we uiteindelijk bij de security aankwamen,nadat wij telkens naar achteren moesten,wisten we bijna zeker dat we de vlucht gingen missen door dat mokkel. Rene moest tot overmaat van ramp ook nog beide tassen laten controleren,wat zeer uitvoerig gebeurde(langzaam dus). Toen stonden we nog maar met zn tweeen daar en was iedereen al verdwenen.Hoe zou dit af gaan lopen??? Zouden we het nog redden, of was onze kans nu echt verkeken,want het was allang 7 uur geweest, de tijd dat we eigenlijk zouden moeten gaan vliegen!?

Je hoort het morgen,want we zijn zo moe,dat we de wallen onderhand op onze kin hebben hangen.Dan kunnen jullie nog een keertje langer onze web-log volgen. Tot morgen!

de laatste loodjes,helaas! is a post from waarhangenzeuit.

Op 8 november zijn we vertrokken uit la Fortuna.En jahoor, zul je zien, is de vulkaan uit de wolken! Wat jammer, wat jammer!De avond voor we vertrokken hebben we weer bij hetzelfde restaurant gezeten en hebben we de roodgloeiende rotsblokken en de lava weer uit de vulkaan mogen zien en horen komen. Maar wederom was het bewolkt en regelmatig schoof er een dik wolkendek voor, en hadden we weinig te zien. Het voordeel was dat ik eindelijk eens rustig door kon eten.Maar als de vulkaan die avond uit de wolken zou zijn geweest, hadden we de lava er echt uitkunnen  zien spuiten.Dat was helemaal een spectakel geweest! Maar goed, dat was dus niet zo jammergenoeg en nu was ie dus wolkenvrij. Wat een pech. We zij met onze bus naar Tortuguero vertrokken en hebben vanaf Limon een boot gehad. We mochten allemaal per stel maar 1 tas mee, dus dat was vantevoren even uitzoeken, wat we mee moesten nemen.De ene helft van de tassen ging dus op de boot mee en de andere helft werd in Moin in een hotel opgeslaen.We hebben drie uur gevaren door de lagunes en onderweg weer vanalles gezien, van roze lepelaars,een luiaard,slingerapen, capucijnerapen,brulapen, tot leguanen en krokodillen! En voor de rest ook nog schildpadden en veel vogels, ara’s en ijsvogels, enzovoort.Dat was dus erg leuk.De gids op de boot wees ons elke keer waar we moesten kijken en dan vaarden we er zachtjes naar toe.Soms bleef een dier zitten, maar ook vaak was je net te laat om een foto te maken, want dan waren ze al verdwenen. We kwamen aan in Tortuguero, en het was er meteen al echt Caribisch. Hier en daar een rasta in een hangmat en reggaemuziek hoorde je wel overal in het dorpje. We hadden een leuk hotel, weer met een eigen zitje voor de lodge,waar we nog wel eens zaten met een borreltje.Het hotel stond tussen de zee en de lagune en wij hadden uitzicht op de lagune. Wat opvalt hier is dat het stikt van de toeristen hier,we hebben in de afgelopen weken vrij weinig toeristen gezien en dan is dit wel even wat anders.Vooral veel duitsers en backpackers en er leven hier ook volgens mij van die overjarige hippies die hier zijn blijven hangen en hier een beetje hun tijd verdoen. Het is niet lollig om hier souverniertjes te kopen, want het is hier stikduur.dat krijg je dus als er veel toeristen zijn. s’avonds was het de bedoeling om onze eerste excursie te maken naar de schildpadden. dan ga je dus met een gids in het pikkedonker over het strand lopen, om te zoeken naar de grote zeeschildpadden die uit de zee komen om eieren te leggen aan het strand. Die schildpadden zijn meer dan een meter groot, dus die zie je niet over het hoofd en de sporen die ze maken lijken op rupsbandsporen. Maar eigenlijk is het schildpaddenseizoen al een beetje voorbij, dus het kan heel goed, dat je dus niets ziet. maar goed, we zouden het toch gaan proberen. We mochten absoluut niet gaan filmen of foto’s maken, want die beesten kunnen daar van slag door raken. Om 10 uur zouden we het strand op gaan. Ik had er al helemaal zin in. Totdat ik tijdens het eten ziek werd en op de kamer alles weer heb uitgespuugd.Toen ging het feest voor mij niet door. Maar goed dat Rene wel is gegaan, want die heeft dus 1 schildpad gezien van 1 meter 15, die eieren aan het leggen was. Dat was heel erg bijzonder volgens hem en de rest van de groep.Als zo’n zeeschildpad eieren legt, is ze in een soort trance en toen kon iedereen er bij staan kijken en de eieren zien vallen in de kuil die ze zelf gegraven had. Toen ik dat hoorde baalde ik natuurlijk en wou ik ook graag. Maar we wisten niet of dat kon, want ik kon natuurlijk niet in mn uppie dat strand op. Maar gelukkig waren er nog een paar van de groep die ook nog mee wilden en met z’n vieren gingen we de volgende avond op schildpaddenjacht.Wat denk je, geen schildpad gezien!Wel een paar sporen, maar geen schildpad.Wel hebben we hele kleintjes gezien die uit het ei waren gekomen en met tientallen tegelijk het strand over renden naar de zee toe. Dat is zo mooi! Want die zelfde middag zijn we nadat we eerst s’ morgens een excursie per boot hebben gemaakt(van 6 tot 8 uur in de morgen!)en uiteraard weer allerlei mooie dieren hebben gezien, op een andere schildpaddenexcursie geweest, de excursie waarbij je de kleine minischildpadjes uit het zand kan zien kruipen en dan de weg naar de zee vinden. In eerste instantie leek het me een beetje saai.Maar dit was echt het tegenovergestelde!Wat is het prachtig om die lieve beestjes geboren zien te worden en dat ze dan eerst uitgeput op het strand bijkomen van het uit het zand kruipen, om vervolgens naar de zee te kruipen.het was echt zo mooi!De gids keek elke keer bij nesten of er wat in zat. Helaas is het zo dat 99 procent van de schildpadden het niet overleeft, omdat ze in de zee meteen opgegeten worden of als ze zelfs nog in het nest zitten of er uitkruipen. Zelfs toen wij er bij stonden te kijken, cirkelden de gieren al om ons heen en de krabben kwamen al uit hun holletje om te kijken of er wat te halen viel.En zelfs de mieren vreten de schildpadjes  op, zelfs in het nest. Dus op een gegeven moment zag de gids dat er een nest vol zat met schildpadjes die op werden gegeten door de mieren en toen moesten wij de kleine turteltjes afspoelen met zeewater, zodat de mieren er af gingen en ze een beetje van hun levenswater konden proeven. Nou, als we dat deden, begonnen ze helemaal actief te worden!En moest je oppassen dat je ze niet liet vallen! We hebben ze allemaal bij elkaar op het strand gezet zodat ze rustig naar de zee konden kruipen. Het waren echt heel veel schildpadden, want dan hoorde je weer iemand roepen: Er zijn er nog meer! En dan renden we weer naar het nest om daar de schildpadjes op te halen die uit het zand waren gekropen, en af te spoelen. Het was echt helemaal geweldig. We hebben van dit nest misschien wel meer schildpadden laten leven hierdoor. Het kan natuurlijk ook zijn, dat op het moment dat zo’n beestje door een golf overspoeld wordt en je dat kleine koppie nog een keer boven ziet komen en je denkt, zo, die hebben we gered,er een grote baracuda aan komt en hap! Weg schildpad. Gelukkig weten we dat maar niet.De gids noemde ons later T.A. Turtle Angels. Nou, da’s toch prachtig!?  We hebben die dag ook nog een wandeling naar de top van een heuvel gemaakt in Tortuguero. We zijn daar op zoek gegaan naar kleine gekleurde kikkertjes. we hebben maar 1 soort gezien, een knalrode met zwarte stipjes en blauwe pootjes.Maar wat zijn die klein zeg! Het was dat ze felgekleurd waren, anders had je ze niet gezien. We hebben ook nog een ienieminislangetje gezien, zo groot als een lange worm.Die was ook heel mooi van kleur, rood met zwart.Ook die moest je even zoeken. Maar op de foto lijkt ie heel groot,haha.Het had geregend s’morgens en daardoor was de klim naar boven een fijne glibberpartij geworden, maar er waren gelukkig een aantal met sterke armen die me soms even hielpen. Wat was dat zweten, het was er lekker vochtig natuurlijk en wij hadden  daardoor een rood hoofd gekregen. Er waren een paar Tico’s die dat heel apart vonden dat wij als blanken zo rood konden worden.dat was erg grappig, want zij zweten niet eens en bij ons kun je het meteen zien natuurlijk! Uiteraard was er weer een mooi uitzicht en na een tijdje zijn  we al glibberend weer naar beneden gegaan. Het was dus deze dag een lekker druk dagje met het toppunt van aantal excursie’s doen op 1 dag. Dat waren er dus 4 voor mij en drie voor Rene want die was de avond ervoor al weggeweest.

De volgende dag, op 10 november werd het tijd om naar de allerlaatste bestemming te rijden. Eerst weer een stuk met de boot en daarna werden we opgehaald met een …. chickenbus! dat is een oude Amerikaanse schoolbus,waar dus altijd enorm veel mensen in worden vervoerd van a naar b. Vooral in Guatamala waren ze er veelvuldig en ook nog in de meest mooie kleuren. In heel centraal Amerika is dat zo’n beetje het openbaar vervoer. Wij zaten alleen met onze groep in zo’n bus en dat was erg lollig,want de bus stuiterde en hobbelde over de weg en als je een kunstgebit zou dragen, zou ie er vanzelf uit stuiteren! Na deze rit kwamen we aan in Puerto Viego. Hier verblijven we drie nachten. Het is een mooie plek, net aan de rand van het dorp en we slapen weer in een lodge met een soort veranda ervoor.de badkamer ligt lager dan de kamer en je moet dus een trapje af. Het douchegordijn hangt zo laag, dat je je afvraagt waar hij voor is bedoeld,haha. Het hotel heeft ook een zwembad en daar hebben we al gebruik van gemaakt en dat zullen we vandaag ook vast nog wel doen. De coctails zijn hier heerlijk, dus dat komt wel goed. De mensen in het dorp, zijn over het algemeen echte rasta’s. er lopen hier wel een heleboel halve garen, die volgens mij te veel drugs gebruikt hebben. Overal hoor je reggaemuziek, maar weinig salsa meer. Dus er zal weinig salsa gedanst worden hier, jammergenoeg. We hebben we het deze hele vakantie nog niet kunnen doen, en dat zal ook niet meer gebeuren denk ik. je kunt wel merken dat je hier aan de Caribische kust zit, want het tempo ligt hier erg laag van alles. In ieder geval is het een prima plek om je te vermaken, al was het alleen maar om mensen te kijken.Want er lopen hier hele bijzondere rond!

Op 11 november, dat was dus gisteren, hebben we toch nog maar iets actiefs gedaan. Met nog 5 anderen van onze groep, zijn we mwet een Ticobus naar Cahuita gegaan. we hebben wel een poos staan wachten op de bus, want hij ging pas om half 10 terwijl we er iets over half 9 al waren. In Cahuita heb je witte stranden en wij zijn in een stuk oerwoud gaan wandelen, vlakbij het strand. we hebben ook nog lekker in de zee gezwommen. Helaas was er weinig te snorkelen, want daarvoor moest je eerst met een bootje naar het rif en daar hadden we geen tijd voor. Tijdens het lopen hebben we blauwe krabben gezienen heel veel kleine hagedisjes die overal tussendoor schoten, een Jesus Christ Lizard op een boom en Capucijneraapjes op nog geen meter afstand! Ze waren blijkbaar al wel gewend aan mensen, want Rene stond er eentje te filmen die recht voor zijn neus op een boomstam op de grond eten aan het zoeken was tussen de boomschors.Het was erg leuk om die beesten zo dichtbij te zien, en die koppies zijn zo mooi.We konden ook makkelijk foto’s nemen van ze. Na 7.8 kilometer gewandeld te hebben hadden we geluk dat de bus van kwart over drie ging, en we waren daar om 10 over drie! Dus dat was geluk hebben. In de bus zaten we opgepropt als sardientjes in blik, dat is ook wel een leuke ervaring om mee te maken, hoe dat vervoer is daar.Heel wat anders als bij ons, we zullen nooit meer klagen over het openbaar vervoer bij ons! In het hotel aangekomen hebben we eerst maar eens even een lekkere kop soep genomen, om het zoutgehalte weer een beetje op peil te brengen.In de lodge kwam ik erachter dat ik drie blaren op mijn voeten had, ik vond het ook al zo gek dat ik zo moeilijk kon lopen op het laatst. We hebben lekker bij het zwembad gelegen met een cocktail en s avonds heerlijk gegeten in een restaurant waar een live bandje speelde, waar ik ook nog een cd van heb gekocht,want het klonk erg goed.Vandaag is de allerlaatste dag dat we hier zijn en gaan we met the plane naar huis en komen we dinsdag aan het eind van de middag weer thuis. Dat zal wel heel gek zijn weer, na zo’n lange reis. We vertrekken morgenochtend rond 5 uur, half 6 in de morgen naar het vliegveld van San Jose. we hopen dat we niet weer het vliegtuig zullen missen,alhoewel, een nachtje extra gratis in een luxe hotel is ook niet verkeerd,haha,maar nee hoor, we willen graag ons woefje zien,dus we komen als het goed is gewoon dinsdag thuis.We vinden het erg jammer dat de reis al zowat voorbij is , we hadden nog wel een poosje willen blijven, maar ja, aan alles komt een keer een eind. Vanmiddag gaan we niet zoveel meer doen, een beetje luieren bij het zwembad en vanavond gaan we met zn allen uit eten, om de vakantie af te sluiten. Als we thuis komen, zullen we nog 1 keer een verslag doen, hoe de vlucht enzo ging en zullen we een boel foto’s erbij opzetten, want het is hier niet makkelijk om ze op de web log te plaatsen. We stoppen ermee, want we gaan souverniertjes kijken.Tot gauw in het koude nederland!

weer een verslagje! is a post from waarhangenzeuit.

laatste dag Arenal is a post from waarhangenzeuit.

Vandaag en morgen zitten we in la Fortuna, aan de rand van de meest actieve vulkaan van Costa Rica, de Arenal. We hoopten dan ook dat we lava ofzo konden zien. Maar daar moest het weer wel goed voor zijn, want ondanks dat hij elke dag nog lava uitspuugt, zie je er niks van als er een dik pak wolken voor hangt. We zijn vanmiddag een wandeling gaan doen op een helling van deze vulkaan, dat bestaat uit regenwoud. Rene ging niet mee, want die had niet zoveel zin, maar ik grijp natuurlijk elke kans om lava te zien, dus ik ging mee, ondanks dat het niet al te best weer was. Helaas werd al van te voren duidelijk dat we weinig activiteit konden zien, want de wandeling werd ingekort,zodat we alleen in het regenwoud zouden lopen. Gelukkig dat ik maar mee ben gegaan…We zagen in het begin van de wandeling al Toekans en we hebben nog veel meer mooie vogels gezien en brulapen uiteraard.Dus dat was al de moeite waard. Het werd nog mooier toen we bovenaan bij de bus weer kwamen en de top van de Arenal een stukje uit de wolken kwam.Toen zagen we grote gloeiende rotsblokken als kleine zwarte puntjes op de berg naar beneden komen,dat was echt heel gaaf om te zien. Maar het geluid erbij, vergeet ik niet meer weer. Je hoorde de vulkaan af en toe rommelen en de rotsblokken naar beneden rollen! Dat is echt apart! Dus we hebben daar nog een hele poos bij staan kijken, totdat het weer bewolkt werd. ´s Avonds zijn we bij een restaurant gaan eten, waar we ook uitzicht op de vulkaan hadden. Nou, het was echt geweldig! Af en toe zag je de lava uit de vulkaan sputteren en je hoorde het ook! Ik heb echt niet rustig kunnen eten, want ik was de hele tijd bezig om er een foto van te maken. Maar helaas, dat wil dus niet met ons toestelletje. Maar we krijgen een foto gemailt van een medereiziger, die een statief heeft. Dus heb ik er straks toch een foto van.Als het goed is gaan we er ,morgen weer eten, ik hoop dan dat ie nog verder uit de wolken komt!

6 november is a post from waarhangenzeuit.

5 november al weer is a post from waarhangenzeuit.

Hier zijn we weer! is a post from waarhangenzeuit.